Door deze weken te werken met de stenen en de planten, verf te maken, samen door de landschappen te dwalen en ons op dit tragere ritme af te stemmen ervaren we allebei een verbinding met de plek en droom ik zelfs elke nacht over stenen en bergen. Bijvoorbeeld over de kleur geel die nog ontbrak aan mijn palet, om dan een paar gele stenen te vinden tijdens de ochtendwandeling!
De vulkaan Licancabur was mijn model.
Er bestaat een mooie legende over deze vulkaan.
Licancabur had een geliefde, de berg Quimal.
Naast hem ligt zijn broer Juriques en op afstand hun vader Lascar, de meest actieve vulkaan in de omgeving.
De broers waren allebei verliefd op de berg Quimal en kregen ruzie. Vader vulkaan stak er een stokje voor en zond Quimal naar de overkant van de zoutvlakte.
Omdat Juriques de ruzie begon strafte zijn vader hem door hem een kopje kleiner te maken en dit is allemaal terug te zien in het landschap. Één keer per jaar laat laadvast de geliefden samen zijn. De zwangere Quimal wordt één keer per jaar beschenen dit de schaduw van haar minnaar Licancabur. Dat is tijdens de zomerzonnenwende.
Zo ontstond ‘Abrigo’; een eigen ruimte binnen de eindeloze ruimte van de woestijn. Om je te beschermen tegen wind en zon, één te worden met het landschap en je over te geven aan de tijdloosheid van deze onvergetelijke plek.
https://www.facebook.com/mireille.moya.3?locale=nl_NL
https://www.mireilleschermer.nl/air-la-wayaka-current-chili/
