n de Atacama woestijn droomde ik over mijn stenen kleurenpalet waarin geel ontbrak om de gele stenen de volgende ochtend te vinden. Ik droomde over bergen die tot me spraken. Over eindeloze vlakten waar ik onderdeel van was, niet zozeer als mens maar op een ander niveau, als energie.

Tijdens mijn periode als assist in residence reflect ik op het concept TIJD.Dat mensentijd zoveel sneller gaat dan woestijntijd is mij wel duidelijk geworden.Met de prachtige excursies die wij mochten