De eerste blaadjes van de lijsterbes

Sorbus aucuparia) ontvouwen zich en zien er bijna uit als veertjes, zo fijn.

De Latijnse naam verwijst naar een verleden waarin vogelvangst nog gebruikelijk was; de lijsterbes garandeerde de jager het hele jaar door een variatie aan vogels die zich tegoed deden aan de nectar van de bloesem en aan de bessen. Ook insecten houden erg van de bloesem.

De lijsterbes is een magische boom en werd door onze voorouders als heilig beschouwd. Het hout werd gebruikt om rituele voorwerpen van te maken. Als kind leerde ik dat de bessen van de lijsterbes giftig zijn en alleen door lijsters gegeten konden worden, maar dat is niet waar.

De bessen werden vroeger gegeten om scheurbuik te voorkomen, omdat ze rijk zijn aan vitamine C. Rauw zijn ze bitter en de onrijpe vruchten bevatten sorbinezuur, maar geroosterd kunnen ze worden gebruikt voor een koffieachtige drank. Verwarmd zijn ze heerlijk in jam of compote.

In het najaar maak ik graag een wilde siroop met vlierbessen, rozenbottels en lijsterbessen. Het hele jonge blad smaakt naar amandelen en bij een volwassen boom met overvloedige uitlopende blaadjes proef ik er graag eentje voor de bijzondere smaaksensatie.

De bloesem kan vers of gedroogd in de thee worden gebruikt, maar gebruik ik met mate. Dat is misschien ook wel de ‘kunst’ van het wildplukken: kleine beetjes en alleen bij overvloed. De smaken zijn vaak veel intenser dan bij bekende groenten en fruit, dus een klein accent is al voldoende. 🌱

#cobofoto #wildplukken #lijsterbes #lente #kruiden #bomen #wildplukwandeling