Er was geen vaste tijd voor de maaltijden, die we zelfs bereidden naar behoefte. Het programma bevatte alleen maar optionele excursies. Er wachtte geen ‘ to do lijst’ op me.

Ik merkte een verandering in mijzelf door mijn dromen. In mijn dromen kwamen geen mensen meer voor, geen werksituaties, geen dingen die ik moest doen of afronden binnen een tijdsbestek waarin dat niet lukte.

Ik droomde al in Corral over een walvis die traag voorbij trok door het water voor onze ‘loft’ en bij het wakker worden was dit ook daadwerkelijk realiteit.

In de Atacama woestijn droomde ik over mijn stenen kleurenpalet waarin geel ontbrak om de gele stenen de volgende ochtend te vinden. Ik droomde over bergen die tot me spraken. Over eindeloze vlakten waar ik onderdeel van was, niet zozeer als mens maar op een ander niveau, als energie. Het is niet eenvoudig uit te leggen maar mijn dromen waren helder en simpel, en tegelijkertijd gaven ze een diepgaand gevoel van verbinding met de plek waar ik was.

De stenen, bergen, vulkanen, de klei en het zand toonden me hun persoonlijkheid waardoor ik ze net als de bomen en planten kon ervaren als individuen, als levende wezens waarvoor ik genegenheid voel en respect. Ik voelde ook steun door hun aanwezigheid.

De legendes waarbij de vulkanen en bergen ook allemaal een naam hebben en een karakter kan ik zoveel beter plaatsen.

Net als bomen leven bergen, vulkanen, vlakten en stenen zoveel langer dan wij. Door in hun nabijheid te verblijven en te creëren stemde ik automatisch af op hun tempo.

Ik vermoed dat de tijd daarom leek te vertragen. Ik raakte het besef van ingekaderde mensentijd kwijt; afgebakend in uren, minuten, seconden.

De duizeligheid bleef uit behalve op de duizelingwekkende hoogte van de Altiplano, waar de lucht ijler is en ademen wat moeizamer gaat.