Tijdens mijn periode als assist in residence reflect ik op het concept TIJD.
Dat mensentijd zoveel sneller gaat dan woestijntijd is mij wel duidelijk geworden.
Met de prachtige excursies die wij mochten ervaren, de creatieve uitwisselingen en gesprekken voelde ik de tijd zoveel sneller verstrijken dan tijdens een avondwandeling in de woestijn, het verzamelen van hars van de Algarrobo boom, gekleurde stenen, klei, mica en zout of tijdens het maken van pigmenten met de vijzel.

Reflecties over mijn Periode

Onder de vijg aan mijn tafel schilderen met de materialen uit dit landschap, of beter gezegd, uit deze eindeloze variatie aan verschillende landschappen. Glooiende vlakten vol bleke, dorre planten en schijnbaar dode wortels die bij een regenbui transformeren in een zee van groen, stekelige zoutformaties, gelaagde kleigebergen, een oase in de droogte, rotsen met glinsterende mica patronen….

Om de aard van al dit leven te begrijpen, de bomen, planten en de stenen te leren kennen probeer ik hun kleuren te vangen. Verfmaakster Veronica leende me haar vijzel om van de stenen pigmenten te maken, Ik maakte impressies van de landschappen door met het grove materiaal van de plek zelf te schilderen en bereid een kunstwerk voor om in de ruimte van de woestijn te kunnen opgaan.

De ruimte is heerlijk om te ervaren, de leegte voelt als een ‘tabula rasa’; alles kan hier gebeuren en ontstaan.

Ik heb niet zoveel van me laten horen afgelopen weken.Dat cacao een gewild product is geen verrassingAmazonezalfjes maken met David Antunish MoyaHet gevoel een zee van tijd te hebben